του Μάρκου Μελκόν
Εγώ είμαι προσφυγάκι
σας το λέω.
Την πατρίδα μου θυμάμαι
κι ολο κλαίω.
Πότε φτώχεια, πότε πλούτη,
έμαθα και παίζω ούτι, στο καφέ αμάν,
ωχ κι αμάν αμάν.
Σαν ακούω σαντουράκι
μερακλώνω.
Την πατρίδα μου θυμάμαι
κι ολο λιώνω.
Πότε φτώχεια, πότε πλούτη,
έμαθα και παίζω ούτι, στο καφέ αμάν,
ωχ κι αμάν αμάν.
Πότε φτώχεια, πότε πλούτη,
έμαθα και παίζω ούτι, στο καφέ αμάν,
ωχ κι αμάν αμάν.
Τραγούδι του Π. Τούντα
Μες στην ξενιτιά κλεισμένη, σκλαβωμένη πώς με άφησες
έρημη κι ορφανεμένη αχ αχ αχ βρε μάγκα με παράτησες.
Συ με πούλησες στα ξένα κι ολοένα κλαίγω και πονώ
αχ τι τράβηξα για σένα αχ αχ αχ δεν ξεχνώ βρε μάγκα δεν ξεχνώ.
Κι αν περνούνε τα χρονάκια τα φαρμάκια δε θα πάψουνε
της καρδιάς μου τα μεράκια αχ αχ αχ θα `ρθει η μέρα να πετάξουνε
της καρδιάς μου τα μεράκια αχ αχ αχ θα `ρθει η ώρα να σε κάψουνε.
Σαν πας στα ξένα μάτια μου, μην κάνεις ένα χρόνο,
γιατί δεν τονε νταγιαντώ, της ξενιτιάς τον πόνο
Σαν πας στα ξένα, πάρε και μένα,
πάρε και μένα για συντροφιά
Μέρα δεν κάνω δίχως σου και χρόνο πώς να κάμω
Χωρίς εσένα αγάπη μου, γρήγορα θα πεθάνω
Μακριά σαν θα `σαι να με θυμάσαι,
να με θυμάσαι παντοτινά.
Σαν πας στα ξένα, πάρε και μένα,
πάρε και μένα για συντροφιά
Την Κυριακή 4 Φεβρουαρίου 2018 και ώρα 13:00-15:00, ο Λάμπρος Λιάβας και το «Αλάτι της Γης» υποδέχονται το μουσικό συγκρότημα των ΤΑΚΙΜ και μας ταξιδεύουν στην πολύ ξεχωριστή παράδοση των Ελλήνων της Αμερικής.
Υπολογίζεται ότι, από το 1896 (που έγινε η πρώτη ηχογράφηση ελληνικού τραγουδιού) έως και τη δεκαετία του ’60, αποτυπώθηκαν στην ελληνική δισκογραφία στις Η.Π.Α. περισσότερα από 15000 τραγούδια όλων των ειδών! Στις ηχογραφήσεις αυτές, τα μικρασιάτικα συρτά και οι καρσιλαμάδες συναντούν κομμάτια από το μουσικό θέατρο, την επιθεώρηση και την οπερέτα. Ο ρυθμός του ζεϊμπέκικου ανακατεύεται με τζαζίστικες συγκοπές. Οι βαλκανικές «χόρες», οι εβραϊκοί χοροί και οι ανατολίτικες μελωδίες συνυπάρχουν με το σουίνγκ και το φοξτροτ, ενώ το ούτι και το κανονάκι παίρνουν θέση δίπλα στην αμερικάνικη τζαζ-μπάντα, με το λαϊκό κλαρίνο να γεφυρώνει τη Σμύρνη με τη Νέα Ορλεάνη και το χιτζάζ με τη …τζαζ!
Τα κομμάτια αυτά προαναγγέλλουν το fusion και την έθνικ-τζαζ σχεδόν μισόν αιώνα πριν τα σύγχρονα μουσικά κοκτέιλ της παγκοσμιοποίησης.
Κάποιες χαρακτηριστικές μουσικές ψηφίδες απ’ αυτό το πολύχρωμο ψηφιδωτό, από την παράδοση των καφέ-αμάν των Ελλήνων μεταναστών στις ΗΠΑ, επέλεξαν και παρουσιάζουν οι ΤΑΚΙΜ. Ιστορίες που έγιναν τραγούδια, μουσικές που συνόδεψαν χαρές και λύπες, αγάπες και χωρισμούς, ελπίδες και απελπισία, όνειρα και ματαίωση, εθνική υπερηφάνεια και κοινωνική διαμαρτυρία. Ανάμεσα σε Δύση και Ανατολή, από τη τζαζ στο …χιτζάζ!
Το συγκρότημα ΤΑΚΙΜ αποτελείται από έξι κορυφαίους δεξιοτέχνες: Θωμά Κωνσταντίνου (ούτι), Αλέξανδρο Αρκαδόπουλο (κλαρίνο), Γιώργο Μαρινάκη (βιολί), Πάνο Δημητρακόπουλο (κανονάκι), Κώστα Μερετάκη (κρουστά) και Γιάννη Πλαγιαννάκο (κοντραμπάσο). Μαζί τους συμπράττουν στο τραγούδι ο Γιάννης Νιάρχος και η Κατερίνα Τζιβίλογλου.
Επίτιμοι καλεσμένοι των ΤΑΚΙΜ σ’ αυτή την εκπομπή είναι ο «πατριάρχης» του λαϊκού κλαρίνου Πετρο-Λούκας Χαλκιάς, που ανακαλεί τις μνήμες του από τα κέντρα της Νέας Υόρκης όπου έπαιξε επί μιαν εικοσαετία, καθώς και ο εξαιρετικός δεξιοτέχνης στο μπουζούκι Νίκος Τατασόπουλος, γιός του Γιάννη Τατσόπουλου, που άφησε εποχή στα κέντρα και στη δισκογραφία των Ελλήνων της Αμερικής.
Μαζί τους και μια μεγάλη χορευτική παρέα από φίλους των ΤΑΚΙΜ, καθώς και μέλη της Ελληνικής Εταιρείας Έκφρασης & Πολιτισμού-ΕΛΕΤΕΠ (υπεύθυνος: Γιώργος Λιάρος).
Έρευνα-Κείμενα-Παρουσίαση: Λάμπρος Λιάβας
Σκηνοθεσία: Μανώλης Φιλαϊτης
Διεύθυνση φωτογραφίας: Σταμάτης Γιαννούλης
Εκτέλεση παραγωγής: FOSS ON AIR
Ποιος είδε νέ… Ρουμπα… Ρουμπαλιά ποιος είδε νέο σεβνταλή,
και της αγάπης κλέφτη τριαλαλαλα……λαλαλα.
Ρουμπαλιά Γαρουφαλιά σε τριγυρνούνε τα πουλιά.
Για να ξυπνά… Ρουμπα… Ρουμπαλιά για να ξυπνάει με το αχ,
και με το βαχ να πέφτει τριαλαλαλα……λαλαλα.
Ρουμπαλιά μου Χιώτισσα σε είδα ‘ψές κι αρρώστησα.
Τα μάτια σου Ρουμπα… Ρουμπαλιά τα μάτια σου με κάψανε,
να στρώσω δεν κοιμούμαι τριαλαλαλα……λαλαλα.
Ρουμπαλιά Γαρουφαλιά σε τριγυρνούνε τα πουλιά.
Και τον σταυρό Ρουμπα… Ρουμπαλιά και τον σταυρό σαν Χριστιανός,
να κάνω δεν θυμούμαι τριαλαλαλα……λαλαλα.
Ρουμπαλιά μου Χιώτισσα σε είδα ‘ψές κι αρρώστησα,
Ρουμπαλιά Γαρουφαλιά σε τριγυρνούνε τα πουλιά
Στης ακρίβειας τον καιρό επαντρεύτηκα και ‘γω
και μου δώσαν μια γυναίκα που ‘τρωγε για πέντε δέκα.
Πρώτο βράδυ που την πήρα έφαγε μια προβατίνα
και το δεύτερο το βράδυ προβατίνα και γελάδι.
«Βρε γυναίκα, ‘κονομία, τώρα που ‘ναι δυστυχία».
«Άντρα μου. θέλω φουστάνι γύρω-γύρω με γαϊτάνι
άντρα μου, θέλω καπέλο γύρω-γύρω με το βέλο
άντρα μου, θέλω γοβάκια γύρω-γύρω με φιογκάκια
άντρα μου, θέλω βρακί γύρω-γύρω με γαζί».
«Βρε γυναίκα, ‘κονομία, τώρα που ‘ναι δυστυχία».
Και αρπάζω ένα ξύλο και τη φέρνω γύρω-γύρω.
«Να, γυναίκα μου, φουστάνι γύρω-γύρω με γαϊτάνι
να, γυναίκα μου, καπέλο γύρω-γύρω με το βέλο
να, γυναίκα μου, γοβάκια γύρω-γύρω με φιογκάκια
να, γυναίκα μου, βρακί γύρω-γύρω με γαζί».
Φοράς το σαντικλέρι και όλο σάζεσαι (2)
να μας τρελάνεις θέλεις, δεν το στοχάζεσαι (2)
Τρια λαλαλα λαλα λαλαλα λαλαλα λαλο
Τρια λαλαλα λαλα λαλαλα λαλαλα λαλο
Βγάλ’τα τα μαύρα, βγάλ’ τα, και βάλε κόκκινα (2)
Και γίνε γυφτοπούλα, και πούλα κόσκινα (2)
Τρια λαλαλα λαλα λαλαλα λαλαλα λαλο
Τρια λαλαλα λαλα λαλαλα λαλαλα λαλο
Βγάλ΄τα τα μαύρα, βγάλ’ τα, και βάλε θαλασσιά (2)
Και θα σε περιμένω στην ακροθαλασσιά (2)
Τρια λαλαλα λαλα λαλαλα λαλαλα λαλο
Τρια λαλαλα λαλα λαλαλα λαλαλα λαλο
Παραπονιάρικο μου, τι έχεις κι όλο κλαις (2)
Και το παράπονο σου σε μένα δεν το λες (2)
Τρια λαλαλα λαλα λαλαλα λαλαλα λαλο
Τρια λαλαλα λαλα λαλαλα λαλαλα λαλο
Αν θέλεις να την έχεις πάντα την εμορφιά (2)
Βάλε την άλλη φούστα, που ‘χει τον φραμπαλά (2)
Τρια λαλαλα λαλα λαλαλα λαλαλα λαλο
Τρια λαλαλα λαλα λαλαλα λαλαλα λαλο
Αν θέλεις να την έχω πάντα την έννοια σου (2)
Βάλε την άλλη φούστα, την κουκουρένια σου (2)
Τρια λαλαλα λαλα λαλαλα λαλαλα λαλο
Τρια λαλαλα λαλα λαλαλα λαλαλα λαλο
