Παραδοσιακό ηπειρώτικο δημοτικό τραγούδι, συνήθως σε ρυθμό τσάμικου ή ελεύθερου ηπειρώτικου ύφους, με έντονα μουσικά γυρίσματα. Μιλά για τον πόνο του αποχωρισμού και στην αδυναμία του αφηγητή να αντέξει τη ματιά του αγαπημένου του προσώπου, πιθανώς λόγω χαμένων συναισθημάτων ή ανεκπλήρωτου έρωτα. Το κλαρίνο κυριαρχεί, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα που ενισχύει το βάθος της ερμηνείας. Συνοδεύεται από λαούτο και βιολί, που προσθέτουν αρμονικό πλούτο.
Δημοτικό τραγούδι της Ηπείρου, συνήθως τσάμικος ή σε ελεύθερο ρυθμό, ανάλογα με την εκτέλεση, μιλά για τον πόνο της αγάπης, όπου ο αφηγητής ζητά από τον γιατρό να πάρει πίσω τα φάρμακα, γιατί η μόνη του “αρρώστια” είναι ο έρωτας και κανένα φάρμακο δεν μπορεί να τον θεραπεύσει. Το κλαρίνο συνήθως έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο, δημιουργώντας μια μελαγχολική αλλά και δυνατή ατμόσφαιρα.
Το “Χαλασιά μου” είναι ένα ηπειρώτικο μοιρολόι-αργό συρτό, που συνδυάζει στοιχεία θρηνητικού μοιρολογιού και τραγουδιού του έρωτα. Ανήκει στην κατηγορία των ηπειρώτικων αργών τραγουδιών, τα οποία χαρακτηρίζονται από εκφραστική μελωδία, ελεύθερο ρυθμό και έντονο αυτοσχεδιασμό στο κλαρίνο.
Παρόλο που έχει ερωτική θεματολογία, η μελωδία του θυμίζει τα ηπειρώτικα μοιρολόγια, καθώς εκφράζει βαθιά νοσταλγία, πόνο και πάθος. Η ερμηνεία του Πετρολούκα Χαλκιά στο κλαρίνο το καθιστά ένα από τα πιο συγκινητικά και αναγνωρίσιμα κομμάτια της ηπειρώτικης μουσικής.
Το “Γιάννη μου το μαντήλι σου” είναι ένα ηπειρώτικο πολυφωνικό τραγούδι που ανήκει στην κατηγορία των τραγουδιών της ξενιτιάς και του αποχωρισμού. Χαρακτηρίζεται από την ιδιότυπη πολυφωνική δομή της Ηπείρου, όπου διαφορετικές φωνές αναλαμβάνουν ρόλους: ο “παρτής” ξεκινά τη μελωδία, ο “γυριστής” διαμορφώνει τις μελωδικές φράσεις, οι “ισοκράτες” κρατούν σταθερές νότες και οι “ρίχτες” προσθέτουν επιφωνήματα. Αναφέρεται στον αποχωρισμό και την ξενιτιά.
Το ηπειρώτικο μοιρολόι είναι ένα από τα πιο συγκινητικά και βαθιά μουσικά ιδιώματα της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής. Πρόκειται για οργανικές ή φωνητικές συνθέσεις που εκφράζουν θρήνο και πόνο, συχνά συνδεδεμένα με το θάνατο, τη ξενιτιά και τη μοναξιά.
Ο Χρήστος Καλιοντζίδης μιλά για τη σχέση του με την ποντιακή μουσική και την εμπειρία του ως δεύτερης γενιάς μουσικός στην Ποντιακή μουσική.
Το τραγούδι “Το Αηδονάκι” είναι μια παραδοσιακή επτανησιακή αρέκεια, δηλαδή μια καντάδα a cappella, χαρακτηριστική του μουσικού πολιτισμού των Επτανήσων. Ανήκει στην πολυφωνική φωνητική παράδοση, όπου οι φωνές εναρμονίζονται χωρίς συνοδεία οργάνων, δημιουργώντας ένα γλυκό και μελωδικό αποτέλεσμα.
Οι στίχοι του τραγουδιού χρησιμοποιούν ποιητικές εικόνες, με το αηδόνι να συμβολίζει την ομορφιά, τη μελωδικότητα και την ευαισθησία. Είναι ένα τραγούδι που εκφράζει συναισθήματα αγάπης, νοσταλγίας και ρομαντισμού, με τον τραγουδιστή να υμνεί το αγαπημένο του πρόσωπο μέσα από λυρικές περιγραφές.
Η εκτέλεσή του χωρίς τη συνοδεία οργάνων δίνει έμφαση στην εκφραστικότητα της φωνής και στη φυσική αρμονία των διαφορετικών φωνητικών γραμμών. Τέτοιες καντάδες a cappella τραγουδιούνται συνήθως από παρέες κανταδόρων στις γειτονιές, στα σοκάκια ή σε ιδιαίτερες περιστάσεις, διατηρώντας ζωντανή τη μουσική παράδοση των Επτανήσων.
Ο Χρήστος Αηδονίδης μιλά για τις παιδικές του μνήμες από τα Χριστουγεννιάτικα έθιμα.
Το τραγούδι “Βαλεντίνα” είναι μια σύνθεση του Γιώργου Μητσάκη, ενός από τους σημαντικότερους συνθέτες του ρεμπέτικου και λαϊκού τραγουδιού. Η Μαρίκα Νίνου ερμήνευσε το κομμάτι το 1950, προσδίδοντάς του τη χαρακτηριστική της φωνητική εκφραστικότητα. Το τραγούδι ανήκει στο είδος του λαϊκού και φέρει τα χαρακτηριστικά του χασάπικου (ρυθμός 4/4), με έντονες ανατολίτικες επιρροές. Οι στίχοι περιγράφουν τη Βαλεντίνα, μια τσαχπίνα γυναίκα με μόρτικο στυλ, που οδηγεί κούρσα και προκαλεί θαυμασμό, αναδεικνύοντας τη λαϊκή κουλτούρα και τις κοινωνικές αντιλήψεις της εποχής.
Το τραγούδι “Το Γράμμα”, γνωστό και από τον πρώτο στίχο του ως “Έχω να λάβω γράμμα σου”, είναι μια σύνθεση του Βασίλη Τσιτσάνη. Η Στέλλα Χασκίλ το ερμήνευσε το 1949, συνοδευόμενη από τον Στελλάκη Περπινιάδη. Το κομμάτι ανήκει στο ρεμπέτικο είδος και χαρακτηρίζεται από τον ρυθμό του χασάπικου (4/4). Οι στίχοι εκφράζουν την αγωνία και τη θλίψη μιας γυναίκας που δεν έχει λάβει νέα από τον αγαπημένο της για σαράντα μέρες, αναδεικνύοντας τα συναισθήματα της αναμονής και της αβεβαιότητας.